Potencjał elektrokinetyczny –charakterystyka

Potencjał elektrokinetyczny jest znany również jako potencjał zeta, i właśnie z tą terminologią można spotkać się najczęściej. Występuje on przy powierzchni ciała stałego czy też innych cząstek rozproszonych. Cząstki te kontaktują się z roztworem elektrolitu na dokładnie określonej granicy poślizgu. Oddziela ona część przestrzeni międzyfazowej, która zawiera jony unieruchomione na powierzchni fazy stałej. Jest to wartość, która pozwala na ocenę stabilności zjawiska dyspersji oraz służy do określania stabilności układów koloidalnych.
Aby obliczyć potencjał elektrokinetyczny można wykorzystać dwie podstawowe metody, które zostały opracowane przez naukowców wiele lat temu i przez rozwój technologii oraz nauki dziś możemy w pełni z nich korzystać i wyciągać jak najlepsze wnioski związane z potencjałem. Pierwsza metoda, która jest wykorzystywana to elektroforetyczne rozpraszanie światła, czyli ELS. Electroforetic Light Scattering to technika, w której naładowane cząstki są zawieszone w cieczy i poddawane są wpływowi pola elektrycznego. Pod wpływem przyłożonego pola, cząsteczki zaczynają poruszać się z charakterystyczną prędkością, która nazwana jest ruchliwością elektroforetyczną. Większość urządzeń korzystających z tej metody opiera się na technice PALS, która wykorzystuje tę ruchliwość po czym przelicza ją na potencjał zeta.
Kolejna technika, która pozwala obliczać potencjał elektrokinetyczny to metoda laserowej elektroforezy dopplerowskiej http://nanoczastki.pl/analiza-wielkosci-czasteknanoczastek/, która może mierzyć częstotliwość przez mieszanie optyczne lub interferometyczne. Możliwe jest więc osiągnięcie konkretnego wyniku poprzez stosowanie par wzajemnych koherentnych wiązek laserowych, które pochodzą z tego samego źródła i przebywają podobny dystans. Wnioskować więc można, iż jedna z tych wiązek musi przechodzić przez dyspersję, która jest badana, co świadczy o tym iż jest to wiązka rozproszona. Druga wiązką przebiega wokół celki pomiarowej. Podczas badania potencjału zeta, wiązka rozproszona łączy się z wiązką odniesienia.